logo

Metody terapeutyczne


Jak działa koncepcja PNF i jej zastosowanie? Opierając się na budowie anatomicznej człowieka PNF proponuje ruchy naturalne, przebiegające trójpłaszczyznowo, zbliżone do aktywności dnia codziennego. Ruchy te prowadzone są wzdłuż skośnych (diagonalnych) – osi ruchu, które ze względu na swój przebieg stwarzają możliwość zaktywizowania największej ilości mięśni należących do tego samego łańcucha mięśniowego. Zgodnie ze skośnym przebiegiem większości mięśni szkieletowych za najważniejszą komponentę ruchu uważana jest rotacja. Warunkuje ona siłę i koordynację wykonywanego ruchu. Według filozofii PNF, proponowana pacjentowi terapia ma być bezbolesna i funkcjonalna, to znaczy zgodna z potrzebami ruchowymi zgłaszanymi przez chorego i wzorowana na naturalnych ruchach zdrowego człowieka. Ostatnie lata jeszcze silniej zaakcentowały ten aspekt terapii – praca nad funkcją to nie tylko ustalenia poczynione między pacjentem i terapeutą, to przede wszystkim dążenie do uzyskania w terapii sytuacji zadaniowej, w której chory może w bezpieczny sposób podjąć próbę odtworzenia funkcji. Oznacza to analizę ruchu pacjenta w odniesieniu do jego prawidłowego fizjologicznego przebiegu oraz włączenie do procesu usprawniania elementów treningu samoobsługi z wykorzystaniem przedmiotów codziennego użytku i sytuacji zadaniowych , które pacjent zgłosił jako trudne będą niemożliwe do wykonania.  

        Zgodnie z koncepcją PNF badanie i terapia stanowią integralną całość i wzajemnie się implikują. Terapeuta poszukuje przyczyn problemów zgłaszanych przez pacjenta, jednak w realizacji celów wyznaczonych w terapii opiera się przede wszystkim na potencjale nie uszkodzonych będą najsprawniejszych jego sfer ruchowych (najsilniejszych, bezbolesnych, o największym zakresie ruchu) i wykorzystuje je do pozyskiwania aktywności motorycznej w słabszych lub uszkodzonych obszarach narządu ruchu w oparciu o mechanizm irradiacji czyli przeniesienia pobudzenia. Takie planowanie terapii wymaga znajomości anatomii funkcjonalnej ciała ludzkiego oraz zasad biomechaniki i fizjologii skurczu mięśniowego. PNF wiele uwagi poświęca także kontroli motorycznej pacjenta, czyli interakcjom między stabilnością i mobilnością jego ciała, ze szczególnym uwzględnieniem pracy ekscentrycznej mięśni w warunkach grawitacji. Ze względu na szerokie możliwości oddziaływania koncepcja PNF przestała być utożsamiana ze sposobem pracy przeznaczonym wyłącznie dla pacjentów neurologicznych.

         Z powodzeniem stosuje się ją również w ortopedii, pediatrii, chorobach nerwowo-mięśniowych, wadach postawy czy skoliozach. Szczególne znaczenie w koncepcji PNF przypisuje się oporowi manualnemu. Jego podstawowym zadaniem jest przekazanie pacjentowi ścisłej informacji na temat kierunku, kolejności i szybkości wykonywanego ruchu, który jak wcześniej wspomniano posiada trzy komponenty i biegnie w skośnych płaszczyznach na podobieństwo aktywności ruchowych dnia codziennego. Opór jest modyfikowany stosownie do celów terapii i możliwości motorycznych ćwiczącego i nawet podczas jednego ruchu może ulegać zmianom w poszczególnych jego zakresach, najczęściej jest to tzw. opór prowadzący lub kierunkowy, w odróżnieniu do sił zewnętrznych utrudniających wykonanie zadania ruchowego, stosowanych m.in. w treningu siłowym. Uwzględnienie podczas planowania terapii potrzeb ruchowych i problemów zgłaszanych przez chorego przynosi wiele korzyści i czyni z PNF metodę przyjazną dla pacjenta :

  • pozytywne rozpoczęcie terapii (z dala od faktycznego miejsca dysfunkcji) buduje w chorym, pomimo świadomości uszkodzenia, wiarę we własne siły i powodzenie ćwiczeń, stymulując do mobilizacji rezerw tkwiących w jego organizmie bez obawy o wystąpienie bólu,
  • jasno określone, osiągalne cele wpływają na pełną świadomość pacjenta podczas zabiegu,
  • PNF znajduje funkcjonalne rozwiązania dla problemów ruchowych dnia codziennego pacjenta,
  • wyjaśniając zasady wykonywania poszczególnych aktywności, chroni pacjenta przed samoistną, patologiczną kompensacją,
  • uczy zmian pozycji oraz ruchów globalnych (np. poruszania się w obrębie łóżka, przesiadania się z wózka na toaletę), jakie wszyscy wykonujemy w życiu codziennym,
  • ze względu na sumowanie się podczas terapii wielu bodźców odbieranych przez pacjenta stanowi silną stymulację polisensoryczną (w ćwiczeniach aktywizowany jest wzrok, słuch, receptory dotyku, równowagi, czucia głębokiego i wiele innych).

Korzyści z pracy w Koncepcji PNF to :

  • metoda przyjazna dla pacjenta – oparta na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji,
  • wysoki poziom bezpieczeństwa terapii wynikający z integracji zabiegu z diagnostyką,
  • możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji – zabezpieczenie terapią wszelkich funkcji od ruchowych do wegetatywnych,
  • wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego,
  • niewielki wymagania sprzętowe,
  • duża efektywność prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych oddziaływań.

Neuromobilizacje polegają na napinaniu lub uruchamianiu nerwów przez odpowiednie kombinacje ustawień i trakcji, przeprowadzane podobnie jak w testach napięciowych. Neuromobilizacje są rodzajem terapii manualnej, w której na układ nerwowy działa się bezpośrednio, „przez pociąganie nerwu”, w celu usprawnienia jego elastyczności i ruchomości. Postępowanie takie ma na celu normalizację zakłóconej pobudliwości i intensywności procesów nerwowych, a przez to pełniejsze przekazywanie informacji w organizmie i usprawnienie procesów naprawczych, gojących. Często pozwala ono na, nieomal natychmiastową, poprawę funkcji i zlikwidowanie bolesności oraz na szybszą regenerację podrażnionych tkanek w tych sytuacjach, w których u podłoża patologii występuje zaburzenie czynności.

W konsekwencji neuromobilizacje to: leczenie w ostrych stanach zapalnych, ograniczenie patologicznych napięć tkanek kurczliwych, zmniejszenie bólu, normalizacja priopriocepcji a w końcu równowaga psychofizyczna. Koncepcja terapii poprzez neuromobilizacje jest zupełnie nowym spojrzeniem na leczenie schorzeń, wymagającym przełamania dotychczas stosowanych schematów myślowych. Stanowi logiczne wytłumaczenie dla wielu mechanizmów i objawów patologicznych. Wzbogaca rozumienie niektórych, już stosowanych, skutecznych sposobów terapii, których istota działania często nie była dostatecznie wyjaśniona.

Mamy nadzieję, że koncepcja ta zawiera treści, które zainteresują państwa i staną się bodźcem do jej poznania, obserwacji klinicznych przy jej stosowaniu i wielokierunkowego rozwoju takiego sposobu leczenia. Główną ideą metody leczenia poprzez neuromobilizacje jest diagnostyka układu nerwowego, także wegetatywnego, w aspekcie wykrywania patologicznych napięć w i wokół struktur nerwowych i próba ich zlikwidowania poprzez bezpośrednie oddziaływania na nerw.

Neuromobilizacja, jako technika delikatna i niezwykle skuteczna, umożliwia jej efektywne zastosowanie w stanach ostrych, z dużą bolesnością, w których tradycyjna rehabilitacja jest bezradna. Elementem kuracji jest także zestaw indywidualnie dobranych ćwiczeń i profilaktyka.

 

Kinesiology Taping – nowe narzędzie w pracy fizjoterapeuty

W latach osiemdziesiatych ubiegłego XX wieku w Japonii Dr KENZO KASE stworzył i rozwinął Kinesiotaping jako efektywną terapię problemów stawowych i reumatyzmu. Techniki Kinesiotapingu bazują na kinezjologii /stąd też nazwa Kinesio/ i istniejącym w organizmie procesie samoleczenia.

W maju 2007 roku instruktorzy kinesiotapingu z Europy zdecydowali o modyfikacji nazwy i treści nauczania. Doskonałym obszarem do przeniesienia wiedzy dotyczącej kinesiotapingu jest układ mięśniowo-powięziowy, czy tez teoria łańcuchów mięśniowych a szereg enigmatycznych wyjaśnień japońskich świetnie tłumaczy teoria tensegracji.

Tak skonstruowana koncepcja została określona jako KINESIOLOGY TAPING.

Techniki oparte na użyciu plastrów K-Active Tape nie ograniczają ruchów i są kompletnie inne niż techniki i plastry stosowane w konwencjonalnym tapingu sportowym, jakkolwiek w sporcie Kinesiology Taping znajduje także doskonałe zastosowanie. Kinesiology Taping oddziaływuje na mięśnie, powięzie, stawy, układ limfatyczny i nerwowy.

Obecnie Kinesiology Taping jest powszechnie stosowanym sposobem terapii dużej liczby schorzeń i urazów narządu ruchu w wielu krajach: Japonia, USA, kraje Europy, Azji.

W naszej części Europy prowadzone są szkolenia na Węgrzech, Słowenii a także w Polsce.

Jak działa kinesiology taping ?

  • zmniejsza ból i nienaturalne odczucia skóry i mięśnii
  • usuwa zastoje i obrzęki limfatyczne
  • wspomaga pracę mięśni
  • koryguje niewłaściwą pozycje stawu

Wpływ na funkcje mięśni

  • redukcja zmęczenia mięśni
  • poprawa funkcji mięśni nadmiernie rozciągniętych
  • zmniejszenie wzmożonego napięcia mięśniowego
  • zwiększenie zakresu ruchu
  • usunięcie bólu

Wpływ na funkcje układu limfatycznego

  • usprawnienie krążenia krwi i chłonki
  • zmniejszenie zastojów tkankowych
  • zmniejszenie stanów zapalnych
  • otwarcie drenażu limfatycznego pod skórą
  • zmniejszenia nienaturalnego czucia skóry i mięśni
  • zmniejsza niewłaściwe ustawienie spowodowane dysbalansem mięśniowymęśniowym
  • zwiększa zakres ruchuu
  • zmniejsza odczucia bólowe
  • normalizuje napięcie mięśniowe i powięziowe

Dodatkowo

  • wpływa na endogenny system znieczulenia

Właściwości:

  • elastyczność 130-140 %
  • rozciągliwość tylko na długość
  • ciężar i grubość zbliżona do parametrów skóry
  • nie zawiera leków i latexu
  • jest wodoodpornyy

Może być noszony od kilku do kilkunastu dni.

Krzyż  Podudzie

Ręka  Stopa

Terapia manualna jest koncepcją badania i leczenia, zajmującą się odnajdywaniem i leczeniem zaburzeń funkcjonalnych układu ruchu. W wyniku prowokacji określonych tkanek bezpośrednio w badaniu odnajdujemy zburzone struktury, aktualizujemy stopień ich uszkodzenia oraz odnajdujemy szczegóły przyczyn dolegliwości. Przyczyna dolegliwości leży często w dysproporcji pomiędzy możliwościami tkanki do przenoszenia obciążenia, a jej obciążeniem. Zatem leczenie powinno tą dysproporcję znosić i przywracać fizjologiczną „grę” pomiędzy stawami, mięśniami i strukturami nerwowymi.


Stosujemy pasywne techniki mobilizacji, jak również aktywne ćwiczenia wykonywane przez pacjenta w celu wzmocnienia i stabilizacji lub jako wprowadzenie do właściwej mobilizacji. Pacjent otrzymuje dodatkowo wskazówki dotyczące właściwych ćwiczeń, które powinny wspierać pracę terapeuty manualnego.
Zastosowanie Terapii Manualnej Pochodzenie terapii manualnej to ortopedia. W międzyczasie jednak TM stała się również częścią składową innych kierunków medycyny takich jak: chirurgia, geriatria, pediatria, traumatologia, neurologia i inne.


Terapia Manualna zasadniczo może być stosowana we wszystkich odwracalnych zaburzeniach funkcjonalnych układu ruchu. Niektórymi ze wskazań do zastosowania Terapii Manualnej są ograniczenia ruchomości, ból albo zmniejszona zdolność do przejęcia odciążenia.

Najbardziej charakterystyczne dla tej metody jest stosowanie dużej liczby odruchów, specyficznej formy ułatwiania ruchów oraz prawidłowego następstwa rozwojowego prowadzonych ćwiczeń. Usprawnianie ma na celu rozwijać odruchy na danym etapie fizjologiczne, a hamować odruchy patologicznie przetrwałe.


Technika ułatwiania wykonywanych ruchów rękami terapeuty pozwala na jednoczesne torowanie pożądanych i hamowanie niepożądanych elementów ruchowych. Ruchy w ten sposób torowane są zbliżone do normalnych ruchów wykonywanych spontanicznie przez zdrowo rozwijające się dziecko, będące w analogicznym wieku rozwojowym.


Hamowanie patologicznych odruchów i prawidłowy rozkład napięcia mięśniowego osiąga się przez odpowiednie ułożenie dziecka w przestrzeni i odpowiednie ułożenie punktów kluczowych, czyli głowy, szyi, obręczy barkowej i biodrowej. Ułatwianie oparte jest na poruszaniu okolicami ciała dziecka, co wywołuje ruchy kończyn i umożliwia przejście dziecka z jednej pozycji do drugiej. Wpływa to na wykształcenie się prawidłowych odruchów postawy i uczy dziecko samodzielnego ich osiągania, kontrolowania i wykorzystywania. Wspomaganie w jednej ze stref pozostawia swobodę ruchów czynnych w obrębie stref pozostałych. Ruchy więc nigdy nie są całkiem bierne.


Zmieniając strefy sterowania uzyskuje się czynne ruchy w coraz innych częściach ciała, zależnie od potrzeby. Ćwiczeniom powinno towarzyszyć słowne określanie wykonywanych czynności, będące poglądową nauką mowy. Usprawnianie powinien prowadzić terapeuta razem z rodzicami dziecka już przed 6 miesiącem jego życia.
Metoda zawiera także dodatkowe techniki służące regulacji wahającego się napięcia mięśniowego:

  1. Nacisk i ciąg, obciążenie i opór stosowane na podobnych zasadach jak w PNF. U spastyków pozwala to utrzymać i odzyskać równowagę, u atetotyków i ataktyków ułatwić statykę i kontrolować powolne ruchy.
  2. Zatrzymywanie ruchu w wybranej jego fazie oraz utrzymanie osiągniętej pozycji. Pozwala to osiągnąć umiejętność dostosowania pracy mięśni przy zmianach postawy i kontroli przebiegu ruchu.
  3. Poklepywanie określonej części ciała, co może działać hamująco lub stymulująco.
  4. Rozluźnienie przygotowuje spastyczne dziecko do ćwiczeń i może służyć jako przerywnik między ćwiczeniami. Rozluźnia się przez głaskanie, potrząsanie kończynami oraz wahadłowe ruchy tułowia i kończyn.

Podstawowym elementem rehabilitacji dzieci jest rehabilitacja wieku rozwojowego, w której wykorzystuje się możliwości i szanse jakie daje rozwój dziecka w 1 roku życia, aby zapobiec kalectwu i pomóc dzieciom z wadami wrodzonymi lub wcześnie nabytymi. Opiera się ona na wykształcaniu u małego dziecka samodzielności i umiejętności komunikacyjnych. Dziecko przed przystąpieniem do terapii metodą Vojty przechodzi kliniczną ocenę rozwoju i jest to:

  1. Ocena reaktywności posturalnej, czyli ocena wszystkich reakcji potrzebnych do zmiany pozycji ciała w przestrzeni. Umożliwia to wykrycie zakłóceń w kierowaniu mechanizmami posturalnymi prze ośrodkowy układ nerwowy (OUN), a także ocenę poziomu rozwoju dziecka w danej chwili. Reaktywność posturalną ocenia się na podstawie reakcji nagłej zmiany położenia ciała w przestrzeni (reakcje ułożenia).
  2. Ocena spontanicznej motoryki. Każdy poziom rozwoju posiada charakterystyczne zachowania dziecka w zakresie orientacji, chwytności, lokomocji, które wymagają odpowiedniego rozwoju motorycznego. Vojta jasno określa kolejne etapy rozwoju motorycznego opartego na wielokątach, np. dziecko w 3 m-cu życia podpiera się na łokciach tworząc trójkątną płaszczyznę podparcia; w 4, 5 m-cu życia dziecko odrywa jedną rękę od podłoża do chwytu, przechyla się lekko na bok, a kończyna dolna po tej stronie tworzy nowy punkt podparcia na kolanie.
  3. Diagnostyka rozwojowa. „Monachijski test diagnostyczny funkcji wieku rozwojowego w 1 – 3 roku życia”. Na podstawie tego testu dokonuje się w odstępach miesięcznych oceny tzw. wieku raczkowania, wieku siedzenia, wieku chodzenia, wieku chwytania, wieku zręczności, wieku postrzegania, wieku mówienia, wieku rozumienia mowy, wieku rozwoju społecznego i wieku rozwoju samodzielności. Terapia Vojty oparta jest na fazach rozwoju lokomocji i torowaniu drogi neurologicznej. Za pomocą stosowania całościowych zachowań lub wzorów wykonywania ruchów przeciw oporowi w centralnej osi ciała (głowa, tułów, biodra i barki) uzyskuje się u osób spastycznych powrót koordynacji mięśni i tzw. ” ciszę motoryczną „. Podstawowymi odruchami wykorzystywanymi w terapii metodą Vojty jest odruch pełzania naprzemiennego i odruch obrotu wokół własnego ciała.

  Wyzwalanie odruchu pełzania i obrotu według prawidłowego wzorca uzyskuje się za pomocą :

  • Pozycji ułożeniowej, czyli pozycji wyjściowej, która wprowadza w stan aktywacji i niestabilnego ułożenia.
  • Punktów stymulacyjnych, które mają charakter proprioceptywny. Znajdują się na mięśniach (pośladkowy średni) i okolicach okołokostnych (strefa piersiowa, nadkłykieć przyśrodkowy kości ramieniowej, wyrostek barkowy łopatki, kolec biodrowy przedni górny, wewnętrzny brzeg łopatki, wyrostek rylcowaty kości promieniowej, strefa tułowiowa, nadkłykieć przyśrodkowy kości udowej, guzowatość kości piętowej). Stosuje się tu zasadę sumacji przestrzennej punktów (stymulacja jednocześnie kilku punktów).
  • Oporowaniu pozycji wyjściowej, czyli stawianie oporu przeciw prowokowanemu ruchowi dziecka, Występuje tu sumacja czasowa stymulacji, która trwa od1 do 5 minut. O skuteczności połączenia tych trzech elementów terapii decyduje rozwój funkcjonalny mózgu dziecka, jego stan psychiczny i motywacja do ruchu.

Wskazaniami do stosowania metody Vojty są:

  • zaburzenia centralnej koordynacji nerwowej (między 3 a 6 miesiącem życia dziecka daje bardzo duże szanse całkowitego wyleczenia)
  • przepuklina oponowo – rdzeniowa
  • przepuklina mózgowo- rdzeniowa
  • porażenie nerwów obwodowych i splotów nerwowych
  • skolioza wrodzona (osteogenna) i skolioza młodzieńcza
  • rtrogrypoza wielopostaciowa wrodzona
  • mózgowe porażenie dziecięce
  • kręcz mięśniopochodny wrodzony i kręcz kostny
  • neurogenne dysplazje stawów biodrowych
  • choroba Pertesa
  • zaniki rdzeniowe mięśni (dystrofie mięśniowe)
  • stwardnienie rozsiane (SM)
  • wylewy do mózgu u dorosłych
  • złamania kręgosłupa z uszkodzeniem rdzenia
  • porażenie nerwu twarzowego okołoporodowe.
  • Przeciwwskazania do stosowania metody Vojty :
  • brak tolerancji dziecka do pewnych pozycji ułożeniowych,
  • stany zapalne np. ropień,
  • padaczka,
  • stany nowotworowe,
  • temperatura powyżej 38 C.

Metoda McKenziego powstała w trakcie pracy nowozelandzkiego fizjoterapeuty Robina McKenzie w latach pięćdziesiątych. Od rozpoczęcia praktyki w 1953 w Wellington zainteresował się on szczególnie leczeniem bólu odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Swoje badania i praktykę kontynuował w klinikach Cyriaxa, Stoddarda, Maitlanda, Maigne’a oraz Kaltenborna. Rozwijał i doskonalił swój system przez lata eksperymentów klinicznych z tysiącami pacjentów cierpiących na ostre bóle kręgosłupa i pokrewne symptomy.

W początkowych latach praktyki Robin McKenzie odkrył, ze pacjenci z pewnymi określonymi symptomami odczuwają natychmiastową ulgę po wykonaniu serii specyficznych ruchów, a w niektórych przypadkach również po przyjęciu pewnych statycznych pozycji ciała. Już w roku 1981 w swej publikacji The Lumbar Spine [13] Robin McKenzie tłumaczył hipotetycznie, że zjawisko wycofywania i pojawiania się objawów związane jest z właściwym bądź niewłaściwym przemieszczaniem się jądra miażdżystego. Jego przemieszczanie się może być wywołane poprzez określone ruchy powtarzalne lub pozycje statyczne, gdy zachowana jest ciągłość zewnętrznej ściany pierścienia włóknistego, a więc gdy nie uległ uszkodzeniu system hydrostatyczny dysku. To przemieszczanie się jądra miażdżystego wraz z ruchami i pozycjami dwóch sąsiednich kręgów nazwano wewnątrzdyskowym modelem dynamicznym. Taki model dla płaszczyzny strzałkowej przedstawia schemat poniżej.

Najnowsze badania przeprowadzone w USA potwierdziły w pełni dużą wartość diagnostyczną metody McKenziego [8]. Badania te polegały na porównaniu oceny klinicznej dokonanej wg protokółu McKenziego z obiektywną oceną dokonaną poprzez połączenie diagnostycznej dyskografii (Diagnostic Disc Injection – DDJ) z badaniem rezonansem magnetycznym. Zadaniem badającego protokółem McKenziego było:

  • Określenie, czy ból jest dyskopochodny
  • Identyfikacja poziomu, z którego pochodzi ból
  • Określenie, czy zachowana jest ciągłość pierścienia włóknistego
  • Określenie umiejscowienia i kształtu wewnątrzdyskowego pęknięcia pierścienia.

Wnioski po badaniu klinicznym były następnie weryfikowane w formie próby ślepej, obiektywnym badaniem dyskograficznym w połączeniu z rezonansem magnetycznym. Zgodność ocen w poszczególnych punktach (1-4) wahała się od 86 do 97%, co potwierdziło olbrzymią precyzję diagnostyczną metody McKenziego. Należy tutaj podkreślić, że to właśnie krążek międzykręgowy jest wg dzisiejszej wiedzy głównym generatorem bólu (wg Jurgena Kraemera 92.8% zespołów bólowych kręgosłupa jest dyskopochodnych) i umiejętne rozpoznanie kliniczne z precyzyjnym określeniem typu uszkodzenia jest podstawą skutecznej terapii przyczynowej.


W terapii metodą McKenziego posługujemy się szeroką gamą czynników czysto mechanicznych; od tych generowanych siłami samego pacjenta (indywidualnie dobrany program ćwiczeń zależnie od rodzaju zespołu bólowego oraz od etapu leczenia) do rozmaitych procedur czysto manualnych, a więc mobilizacji i wyjątkowo rzadko manipulacji, zawsze według zasady stopniowania. Nadrzędnym jednak celem metody jest ograniczenie liczby nawrotów realizowane poprzez szczegółową edukację pacjenta oraz poprzez wyzwolenie w pacjencie akceptacji przejęcia odpowiedzialności za leczenie na niego samego.
Reasumując – metoda McKenziego – co to takiego?

  • Nadrzędnym celem jest zabezpieczenie pacjenta przed nawrotami,
  • Edukacja pacjenta i uniezależnienia od profesjonalistów,
  • System, w którym w terapii wykorzystuje się czynniki mechaniczne generowane siłami samego pacjenta.

Korzyści:

  • Precyzja diagnostyczna dająca możliwość szybkiej selekcji pacjentów na tych, których ból ma tło mechaniczne i tych których podejrzewamy o tło niemechaniczne,
  • Precyzyjne, indywidualne podejście do terapii zależne od rodzaju mechanicznego; zespołu bólowego oparte w pierwszej kolejności na odpowiednio dobranym ćwiczeniu (nie zestaw ćwiczeń równy dla wszystkich ! ) – wysoki poziom bezpieczeństwa metody,
  • Niskie koszty diagnostyki i leczenia,
  • Zmniejszenie ilości drogich badań diagnostycznych,
  • Generowanie niezależności pacjentów, ich edukacja jako główny aspekt profilaktyki,
  • Unikanie leczenia farmakologicznego (leczenie objawowe) i niestosowanie fizykoterapii,
  • Zmniejszenie nawrotów do 20-30% (nie ma nawrotu – nie ma konieczności badań diagnostycznych, konieczności leczenia, nie ma absencji chorobowej).  

 
Więcej informacji na stronie Instytutu McKenziego Polska:  
http://www.mckenzie.pl

Masaż to zabieg fizjoterapeutyczny polegający w swej klasycznej formie na wykonywaniu rękoma głaskania, ugniatania, rozcierania, oklepywania ciała w odpowiedniej kolejności i kierunku. W niektórych przypadkach wykonuje się również wibrację czy też innego rodzaju specjalistyczne chwyty pomagające w uzyskaniu pożądanego efektu. Masaż może mieć cele lecznicze, relaksacyjne, lub przygotowywać mięśnie do wysiłku.

Aby podczas wykonywania masażu oraz po jego zakończeniu uzyskiwać założone efekty, niezbędna jest fachowa wiedza z zakresu anatomii oraz fizjologii człowieka jaką dysponuje nasza kadra dyplomowanych fizjoterapeutów.

Przed podjęciem decyzji o chęci  skorzystania z masażu, dbając o bezpieczeństwo naszych pacjentów, prosimy zapoznać się ze wskazaniami, a także przeciwwskazaniami dotyczącymi tego typu zabiegów.


Masaż klasyczny
Wykorzystywany jest najczęściej w rehabilitacji leczniczej, stanowi jedną z metod fizjoterapeutycznych, a także w praktyce sportowej, gdzie jest jednym ze środków w całym kompleksie tzw. odnowy biologicznej.
Masaż jest jednym ze sposobów upiększenia ciała, podniesienia jego walorów zewnętrznych, poprawienia wyglądu skóry i sprawności mięśni. Wpływa też bardzo pozytywnie na naszą psychikę, daje ukojenie nerwom i usuwa uczucie zmęczenia.
Masaż odpręża, uspokaja lub gdy trzeba, pobudza. Masaż uwalnia od bólu, bezsenności, pomagając lepiej znosić trudy dnia powszedniego:

  • ból mięśni
  • ból stawów
  • ból kręgosłupa
  • napięcie mięśniowe
  • stres
  • nadwagę
  • kontuzje i obrażenia a także powikłania pourazowe

Masaż Segmentarny
W masażu tym, stosuje się techniki specjalne, pozwalające uzyskać zamierzone efekty terapeutyczne. Do technik i chwytów stosowanych w masażu segmentarnym zaliczamy:

  • Chwyt przyśrubowania
  • Rolowanie (zwijanie)
  • Popychanie
  • Chwyt podłopatkowy w pozycji leżącej
  • Piłowanie
  • Chwyty nadkolczyste
  • Chwyty biodrowe
  • Wibracja miednicy
  • Wibracja klatki piersiowej w pozycji siedzącej
  • Chwyt podłopatkowy w pozycji siedzącej

Drenaż limfatyczny
Polega na usprawnieniu krążenia chłonki (limfy) w układzie limfatycznym. Chłonka rozprowadza w organizmie limfocyty (krwinki białe) odpowiedzialne za odporność organizmu. W przypadku dobrego obiegu chłonki w organizmie bakterie a nawet komórki nowotworowe zanim dostaną się z tkanek do krwi zostają zatrzymane w węzłach chłonnych. Drenaż limfatyczny (masaż limfatyczny) likwiduje obrzęki, wysięki lub zmiany skórne wynikające z zaburzeń krążenia limfy. Limfę podczas masażu odprowadza się z najmniejszych naczyń limfatycznych do coraz większych likwidując w ten sposób zatory. Uzupełnieniem terapii jest zastosowanie metody Kinesiotapingu.